Styropian (polska nazwa handlowa dla polistyrenu ekspandowanego) – to porowate
tworzywo sztuczne, otrzymane poprzez spienienie granulek polistyrenu, zawierających
porofor (np. eter naftowy). Spienienie uzyskuje się przez podgrzanie granulek zazwyczaj
parą wodną. Składa się z zamkniętych komórek o obłych kształtach, wewnątrz których
znajduje się pianka polistyrenowa. Komórki są ze sobą połączone i występują między nimi
niewielkie pustki powietrzne (ich ilość i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się
na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie rozpuszczalników aromatycznych
(np. benzen, toluen), a także olejów i smarów.
Przy produkcji styropianu często dodaje się do niego środki obniżające jego palność.
Wytworzona w ten sposób odmiana określana jest jako samogasnąca, tzn. przestaje palić się
po odsunięciu od źródła ognia. Odmiany styropianu oznacza się symbolami:
S – zwykłe
FS – samogasnące
Styren i polistyren
W zależności od stopnia spienienia uzyskuje się styropiany o różnej gęstości.
Styropiany o małej gęstości są słabe mechanicznie i łatwo ulegają zgnieceniu,
o większej są twardsze i umożliwiają wykonanie niektórych elementów narażonych
na obciążenie (np. elementy do formowania ścian i stropów żelbetowych, meble).
Styropian stosowany jest często w budownictwie (można stosować tylko odmianę FS),
jako lekki (od ok. 10 – do ponad 40 kg/m3), materiał termoizolacyjny do temperatury
+ 80°C oraz jako rdzeń izolacyjno-konstrukcyjny przy produkcji budowlanych płyt warstwowych.
Bywa stosowany jako materiał do wykonywania izolacji akustycznej, chociaż jego skuteczność
jest niska.
Wyjątek stanowi specjalna płyta termo-akustyczna AKUSTYR, dostępna w naszym sklepie,
w której pomiędzy warstwami styropianu umieszczona jest warstwa izolująca akustycznie.
Przy innej technologii produkcji, z polistyrenu otrzymuje się polistyren ekstrudowany.
Proces produkcji polega na zmieszaniu granulek polistyrenu z dodatkami zmieniającymi jego barwę,
poprawiającymi odporność na ogień itp. w maszynie do jego wytwarzania. Produkt poddaje się
działaniu wysokiej temperatury i ciśnienia. Do tak przygotowanego surowca dodatkowo
wtłacza się gaz, który powoduje spienienie granulek polistyrenu. Otrzymana masa wydostaje się
przez szczeliny do formowania na zewnątrz, gdzie następuje jej rozprężenie (spada ciśnienie mieszanki do poziomu ciśnienia atmosferycznego, przez co masa zwiększa wielokrotnie swoją objętość). Proces produkcji jest ciągły.
Struktura otrzymanego materiału jest jednorodną pianą, o komórkach w formie wielościanów
o nieregularnych kształtach i rozmiarach, ściśle przylegających do siebie.
Brak osłabień pomiędzy poszczególnymi komórkami powoduje większą niż w przypadku styropianu wytrzymałość mechaniczną i podniesienie parametrów izolacyjności termicznej.
